Ik ben zo enorm moe!

 

Ik ben moe.

Mega moe… ik kan niet meer en toch blijf ik gaan…

Miranda Siebel

door 30 november 2021Blog0 Reacties

Slapen doe ik amper, zo onrustig is mijn hoofd. Van alles flitst er voorbij als ik mijn ogen sluit. En dat start direct weer als ik een beetje wakker word.

Elke dag weer sta ik op, kijk ik liever maar niet in de spiegel, breng ik de kinderen naar school en ren ik daarna direct door naar mijn werk (waar ik dan maar nét op tijd aan kom en de meeste dagen ook direct voor de klas moet).

In de middag ren ik vanuit mijn werk direct weer naar het schoolplein om de kinderen op te halen. Het is fijn dat mijn werktijden zijn aangepast. Maar het maakt het wel onrustig en er is geen enkele tijd voor mezelf.

 

De kinderen gaan naar een clubje, spelen bij vriendjes of moeten naar een therapeut.

Intussen doe ik (met of zonder kinderen) snel boodschappen, haal ik hen weer op en ga ik koken.

Regelmatig komen er vriendjes mee naar ons huis. Dan is er soms even tijd voor een kop thee terwijl de kinderen spelen. Als er tenminste niet nog een was gedaan moet worden of er nog een klusje ligt te wachten op me.

Als de kinderen in bed liggen word het rustig in huis. Maar ook dan geen relaxtijd. Want er moeten stukken aangeleverd worden voor de rechtbank, mijn ex-man wacht nog op antwoord op een mail of SMS, ik moet een mediation sessie voorbereiden, ik moet vaste woonruimte zoeken omdat deze woning binnenkort niet meer beschikbaar is én mijn post ligt nog ongeopend op tafel.

 

Intussen komt mijn dochter twee maal haar bed uit en leg ik haar weer terug. Zij slaapt ook niet goed helaas.

Natuurlijk is een dergelijk schema niet gezond.
Maar ik heb geen tijd om er over na te denken. De trein dendert door.
Ik negeer mijn angst en het onveilige gevoel.
De belofte dat me iets aangedaan zal worden zit sterk verankerd in mijn lijf. Ik ben alert want ik moet mijn kinderen beschermen, maar kan amper nog nadenken over wat dan ook.

 

Telkens weer til ik mezelf naar een hoger level om alles aan te kunnen en vol te houden.
Opgeven is geen optie.
Niet zeuren en doorgaan!

 

Ik ben continu op de vlucht voor gevaar. Vol van adrenaline.
En ik signaleer het zelf amper meer.
Als ik het zou voelen zou ik het niet kunnen volhouden.

Als ik eindelijk alles weg leg en naar bed wil, breek ik.

Ik zak op de grond en huil. Ik kán niet meer. Ik ben zo moe! Ik wil zo graag rust.

Maar het lijkt nog erg ver weg. Als het ooit gaat komen.

Na een kwartier zo gezeten te hebben raap ik mezelf bij elkaar en sta ik op.

Ik moet naar bed.

Proberen te slapen.

Want morgen is er weer zo’n dag…

Mijn laatste blogberichten

Vind je het fijn om meer van me te lezen?

Lees dan gerust verder!

Als je plots hebt wat je nooit dacht te krijgen…

Vandaag is mijn trouwdag. En het doet me echt wat merk ik. Wellicht ook juist omdat ik zoveel diepe gesprekken heb gevoerd de afgelopen weken met vrouwen die zoveel hebben meegemaakt. Alle verhalen raken me. En dat gaat verder dan het geweld. Het gaat over de strijd om gezien te worden voor wie je eigenlijk bent. Je bedoelt het zo goed, en hij begrijpt het niet. Het gaat over het “waarom” en de antwoorden die nooit zullen komen. En over het vertrouwen dat kapot is. De angst dat een volgende partner wellicht weer eenzelfde masker zal hebben: die mooie man die uiteindelijk een monster blijkt te kunnen worden.

“Wat ben jij een moedige vrouw!”

"Wat ben jij een moedige vrouw!" Ik ben weg gegaan uit een ongezonde relatie samen met twee kleine kinderen. Ik heb weer een leven opgebouwd na veel sh*t te hebben opgeruimd. En ja, ik durf daar over te spreken… Dát vindt men moedig. “Wat ben jij een moedige vrouw”...

Herken je dit?

Herken je jezelf in deze blog of heb je er iets aan gehad?

Laat het me dan vooral hieronder in de reacties even weten!

Het is fijn om zulke reacties te lezen.